Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Το Αλφαβητάρι του Νοέμβρη


Αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση, η ιδέα − πρόταση της Μαρίνας (της διπλανής μας, ντε!) για τα Αλφάβητα των Σκέψεων.

Πώς ξεκίνησε;

(...) Ξύπνησα μια Παρασκευή πρωί και ήθελα να πω τις σκέψεις της ημέρας (...) με τα εικοσιτέσσερα γράμματα του αλφάβητου! Κάθε γράμμα και μια σκέψη! Κάλεσα λοιπόν και τους φίλους μου τους blogger να το κάνουν (...)
Η blogger της Διπλανής Πόρτας στο: Οι Κρυφές μου Σκέψεις

Επιπλέον, η Μαρίνα έφτιαξε μια πολύ όμορφη εικόνα, με την οποία δεν έβλεπα την ώρα να στολίσω το blog μου!
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Jour fixe
[Το ταξίδι ενός φλιτζανιού]*


*Αντί Εισαγωγής—ή Περί τίνος πρόκειται


Η Πέτρα έβαλε το μπρίκι κι εμείς βάζουμε τα φλιτζάνια! Μην μού στολίζεσαι κι άσε τα κομμωτήρια και τους Χόντους! Κοίτα τι σου ζητά, η γυναίκα, και πράξε αναλόγως!
(...) ζητώ τη συμμετοχή σας σήμερα εδώ σε ένα φωτογραφικό...όργιο από αμέτρητα Φλιτζάνια! Με ανάλογες αναρτήσεις στα blog σας φυσικά! Με γενικό τίτλο: “Το ταξίδι ενός Φλιτζανιού”.
Μέχρι κι η Μουσική θα 'χει συμμετοχή! (...)
╰☆╮Το ταξίδι ενός Φλιτζανιού...

Μεγάλη η ανταπόκριση (και) σε αυτό το κάλεσμα της Πέτρας μαςॱ διαρκώς αυξάνεται η προσέλευση. Γι' αυτό σου λέω, πάρε το σερβίς το καλό της προικός, τις κούπες τις σπέσιαλ κι εκείνα τα κούτσικα τα φλιτζανάκια και μην τα σνομπάρεις. Όλοι κι όλα έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι αυτού του πρωτότυπου ταξιδιού!

Για το δικό μου “ταξίδι” σκάρωσα μια ιστορία και, ίσως για πρώτη φορά στον ένα χρόνο αυτού του ιστολογίου, η καθυστέρηση στη δημοσίευση δεν οφείλεται στο πώς θα κυλήσει το γραπτό, μα στην αναζήτηση ανάλογου φωτογραφικού υλικού.

Ξεκινάμε;
Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

One year after


Α, πα πα κλισέ ο τίτλος! 
Α, πα πα η αποθέωση του ροζ το κέρασμα!
Τέλος πάντων, όλη ετούτη η υπερπαραγωγή, ένεκα των γενεθλίων του παρόντος ιστολογίου που σήμερα κλείνει ένα χρόνο παρουσίας στην blog-ό-σφαιρα!

Το πώς πέρασε αυτός ο χρόνος είναι άλλο θέμα. Άλλοτε με “βομβαρδισμό” αναρτήσεων κι άλλοτε με απουσίες και σιωπές.

Κάποιες  —λίγες— φορές με συνεπείς (!) επισκέψεις μα συνηθέστερα με την καλή πρόθεση να μένει στην προσπάθεια.
Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Τα βραβεία της καρδιάς*


*Της Χριστίνας και της Κατερίνας

Θυμάμαι, παλαιότερα — γύρω στο 2010 +/− όταν ήμουν η blogger “πίσω” από το «Μολύβι και Χαρτί» — τα βραβεία στην blog-ό-σφαιρα ήταν πολύ διαδεδομένα. (Οι παλαιότερες/οι εξ υμών θα το θυμάστε, επίσης).
Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου / καλαίσθητου / χιουμοριστικού / μαγειρικού / DIY blog, βραβείο δημιουργικότητας. βραβείο φιλίας, “δωράκια” (για ν' αναφέρω μερικά μόνο).

Στη συνέχεια και επανερχόμενη μετά από καιρό, αλλά για πολύ λίγο (με τις «Ιστορίες της Μέρας και της Νύχτας»), παρατήρησα πως οι βραβεύσεις ήταν αραιές έως −σχεδόν− ανύπαρκτες. Κύκλος; Νέες συνήθειες στο blogging; Κορεσμός;

Έκτοτε δεν ξέρω τι έγινεॱ όμως όταν επέστρεψα, ακριβώς ένα χρόνο πριν, ξαναβρήκα παλιές, αγαπημένες παρουσίες, ενδιαφέρουσες καινούργιες ή και ιστολόγια που δεν είχα ανακαλύψει παλαιότερα. Α, ναι! Και το Liebster Award! Δεν ξέρω πόσο “παλιό” είναι στην “blog-ο-πιάτσα”, όμως, για 'μένα τουλάχιστον, ήταν ευκαιρία να γνωρίσω και ν' αρχίσω να παρακολουθώ αρκετά ιστολόγια. 

Ώσπου... η μοναδική Χριστίνα (Christina Andromeda) μας άφησε άφωνους! Δημιούργησε τα δικά της, εξαιρετικά καλαίσθητα, βραβεία, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτά και τιμώντας μας, όλους! 

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2015

Bαθιά νερά 
 Updated! 08.Οκτ.2015


Έλα, ετοιμάσου. Σήμερα θα πάμε κρουαζιέρα. Όχι, δεν θα πιάσουμε Κουσάντασι, μην μού “ψήνεσαι” για δερμάτινα. Πάρε την κουλούρα σου, τα μπρατσάκια σου, μάσκα, αναπνευστήρα και πολλές δραμαμίνεςॱ θα σου χρειαστούν.
Θα κολυμπήσουμε σε αχαρτογράφητα νερά. (Ξέρω, ξέρω... η μαμά!)

→ Δες τα Updates εδώ και εδώ. ←

Αφορμή για να (ξανα)βουτήξω κι εγώ στάθηκε η πρόσφατη αναδημοσίευση[1] του άρθρου του Γιάννη Καρτερού Deep Web: Το internet πίσω από το internet, μέσα στο οποίο γίνεται —μεταξύ άλλων— και αναφορά στην «επιχείρηση DarkNet» [operation DarkNet] των Anonymous, τον Οκτώβριο του 2011, χάρη στην οποία κατέρρευσε μεγάλο δίκτυο διακινητών υλικού παιδικής πορνογραφίας. Τότε, λοιπόν, είχα καλύψει το γεγονός, για λογαριασμό ειδησεογραφικής πύλης.
(Για “ιστορικούς λόγους”, το άρθρο θα το βρεις αυτούσιο, σε παράρτημα. Θα σου πρότεινα δε, να μην το διαβάσεις ακόμη, μια που στο ταξιδάκι μας, θα γίνουν ξεκάθαρα αρκετά απ' όσα επιγραμματικά ή περιληπτικά αναφέρονται εκεί).

Άλλος με τη βάρκα μας;
Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Το τιμημένο! [2]


Αν το blogging ήταν σχολείο, θα είχα μείνει από απουσίες. Fact. 
Δεν είναι όμως. Επιπλέον, εσύ είσαι πολύ εντάξει άτομο (και δεν θα μου το “χτυπήσεις”. Μάλλον!)

Μέσα στον προεκλογικό πυρετό, μια to−do−list με εκκρεμότητες, έκτακτες υποχρεώσεις, τις αναρτήσεις που προσπαθούσα — όχι πάντα επιτυχώς, για να είμαι ειλικρινής — να διαβάσω και να σχολιάσω — εδώ κι αν χάθηκε η μπάλα! — και προετοιμάζοντας την — προσεχή, ελπίζω — ανάρτηση, έλαβα το δεύτερο Liebster Award μου (θα το δεις παρακάτω) από την Iris του Mama goes Vintage! 
♥ Iris, σ' ευχαριστώ πολύ! 

Updated! 28.Σεπτ.2015 Με το Liebster Award με τίμησε και η Μαίρη, από το Mommy Jammi!
♥ Μαίρη, σ' ευχαριστώ πολύ! 

Ξεκινώ με τις απαντήσεις στις ερωτήσεις της Iris... και βλέπουμε!

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Σαν χθες


Σχολικό έτος 1972-1973. Εντός ολίγου... πρωτάκι.

Αλογοουρά (τότε, δεν τη λέγαμε ponytail...) πιασμένη με κοκαλάκι−λαστιχάκι−μαργαρίτα. Ένα τεράστιο πακέτο ακουμπισμένο στο γραφείο — τα βιβλία της Α' Δημοτικούॱ το Αλφαβητάριο, δηλαδή, το γνωστό... με τη Λόλα και το Μίμη, και όλο το υλικό για τα μαθήματα της χρονιάς.

Τετράδια “Φοίνιξ” με κίτρινο εξώφυλλο και παραστάσεις από την Παλαιά Διαθήκη, ή την ελληνική φύσηॱ με γραμμές, μισά − μισά για την Αντιγραφή και την Πατριδογνωσία, και με τετραγωνάκια για την Αριθμητική (τότε, Μαθηματικά τα λέγαμε από την Α' Γυμνασίου και μετά...)

Μπλοκ ζωγραφικής με σπιράλ, και ζωγραφιές γεμάτο το πρώτο φύλλο. Κραγιόνια. Νερομπογιές. Χαρτιά γκοφρέ και βελουτέ. Κόλλα υγρή. Ψαλιδάκι με στρογγυλεμένες μύτες. Πλαστελίνες. Κόλλες μπλε, για να ντυθούν τα τετράδια και τα βιβλία. Ετικέτες, μια δεσμίδα — τότε, δεν υπήρχαν ακόμη αυτοκόλλητες. Οι ετικέτες βρέχονταν — όπως τα γραμματόσημα — για να κολλήσουν.
Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Ραντεβού το Σεπτέμβρη!


Καλοκαιρινό τύπο δεν με λες εύκολα. Αλλά όπως με καθετί στη ζωή μας, έμαθα να εκτιμώ το καλοκαίρι όταν άρχισαν να μου λείπουν οι ομορφιές και οι... αρετές του. Όταν έπαψαν να είναι δεδομένες οι διακοπές, οι ξένοιαστες μέρες — λίγες ή πολλές, δεν έχει σημασία — όταν οι, πάσης φύσεως, υποχρεώσεις συσσωρεύτηκαν σε μια ντάνα που έπιασε ταβάνι.

Πέρσι, τέτοιες μέρες, αποφάσισα να την κάνω την αποκοτιά! Επίμονη πρόσκληση στην οποία έως τότε άφηνα αόριστες απαντήσειςॱ “ίσως”, “μπορεί”, “θα δούμε”. (Όταν δε, η πρόσκληση προέρχεται από συγγενικά πρόσωπα, κινδυνεύεις και να παρεξηγηθείς άθελά σου!)

Αρχική πρόθεση ένα πενθήμερο που έγινε εβδομάδα.
Φέτος, θα είναι δεκαήμερο!
Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Μετανοείτε, παιδί μου!


Εν μέσω καύσωνος, η γάτα μπλοκάρει! Φαντάζομαι και οι — όποιοι — αναγνώστες της. Να το ρίξουμε λιγάκι, λέω εγώ, στο σορολόπ, διότι η σοβαρή θεματολογία, αυτή τη στιγμή, μου ανεβάζει θερμοκρασία;
Απαντώ καταφατικά και συνεχίζω.

Ξέθαψα ένα από τα πρώτα γραπτά (27/01/2010) της... δεύτερης περιόδου της Roula (εν προκειμένω, και λόγω θεματολογίας, θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς και δευτέρα παρουσία!) Το συμμάζεψα όσο μπορούσα — από το μέγεθος του κειμένου, καταλαβαίνεις τι θα σ' έβρισκε αν δεν το είχα συμμαζέψει — και σου το παραθέτω.
Εκ των προτέρων ζητώ συγγνώμη για τους αναχρονισμούς (μια πενταετία πριν οι αναφορές ήταν επίκαιρες, αλήθεια σου λέω!) Οι παλαιότεροι θα θυμηθούν κι οι νεότεροι μπορούν ν' ανατρέξουν στις διευκρινιστικές σημειώσεις, στο τέλος του κειμένου.
Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Σαντορινιοί ψευτοκεφτέδες


Ενηλικίωση! «Επιτέλους 18!» Πρώτο “ενήλικο” καλοκαίρι, λοιπόν, στις Κυκλάδες.

Στη Νιο, ο Μυλοπότας ήταν μια απέραντη, αμμουδερή, παρθένα — ακόμη — παραλία. Μια−δυο στροφές, θαρρώ, μετά το σπίτι του Γαΐτη (το οποίο έγινε μουσείο πολλά χρόνοια αργότερα). Στη Χώρα οι ντόπιοι σε σταματούσαν να σου προσφέρουν φρεσκοκομμένα σύκα αλλά και  φαραόσυκα (= φραγκόσυκα).
Στην Αγία Ειρήνη, στο έμπα του όρμου, επιβλητικό, πολυεπίπεδο και σε πλήρη αρμονία με το τοπίο, το σπίτι − εργαστήρι της Eliza Wong και του Leos Montee. (Τι να απέγιναν, άραγε;)

Στη Σαντορίνη, σνομπαρία στα καημένα υπομονετικά τετράποδα στα δεκαοχτώ, μάλλον θεωρείται επιβεβλημένο ν' ανέβεις τα 586 (ή 588;) σκαλοπάτια από το Παλιό Λιμάνι ως τα Φηρά, ακόμη και ντάλα μεσημέρι, Αύγουστο μήνα!

Από εκείνο το καλοκαίρι, έχουν περάσει κοντά τριάντα χρόνια. Κι ακόμη στις αισθήσεις μου έχω κάθε άρωμά του, κάθε εικόνα του, κάθε γεύση του...
Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Α, ρε ανιψιέ...


Ανιψιέ,

Με το συμπάθειο... μα δε θα σε προσφωνήσω με τ' όνομά σου. Θαρρώ πως θα 'ταν και δική σου επιλογή ετούτη η “έκπτωση” στην έως τώρα μεταξύ μας οικειότητα — ή, για να το θέσω πιο σωστά, μία επιπλέον “έκπτωση”, μετά τη διαγραφή που μου “τράβηξες” στο Facebook, με το που ανέβασα εκείνο το μεγάλο “ΟΧΙ”, μόλις ανακοινώθηκε το Δημοψήφισμα. 
Δεν ήσουν ο μόνος, βέβαια, μα θα 'ταν ψέμα να ισχυριστώ ότι, ειδικά η δική σου κίνηση, δεν με πείραξεॱ πολύ περισσότερο επειδή, παρά τις διαφορές των απόψεών μας, καταλήγαμε πάντα σε συμφωνία: ότι διαφωνούσαμε σε σημείο που οποιαδήποτε σύγκλιση ήταν αδύνατη.
Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2015

Ασυναρτησίες


Το παρόν ιστολόγιο διάγει περίοδο κρίσης. Έχασε τον προσανατολισμό (του) που ουδέποτε είχε, ούτως ή άλλως, έχασε την επαφή με το περιβάλλον, τ' αβγά, τα καλάθια, το μπούσουλα, μια μπουρνουζοπετσέτα θαλάσσης κι ό,τι  άλλο προαιρείσθε —η λίστα παραμένει ανοιχτήॱ όσο μιλάω εσείς παραγγέλνετε!

Η γράφουσα, εκτός από εγκεφαλικά κύτταρα, έκαψε έναν δρομολογητή (router, στην καθομιλουμένη) κι ένα τροφοδοτικό υπολογιστή σε δύο εντελώς διαφορετικές χρονικές στιγμές. Πόσα πλήγματα να δεχτώ, η γάτα;

[Ο δρόμος πήρε λευκό τετράδιο κι άρχισε να ξαναγράφει τη δική του ιστορία.

Το καλοκαίρι σαν να μην το 'χε σκοπό να 'ρθει φέτος, μα όταν το πήρε απόφαση, ένας βοριάς ανταριασμένος έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα γι' άλλον ένα κορωμένο χορό συμφοράς και καταστροφής...]
Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Λέω ΟΧΙ γιατί...
[Ενιαία Κίνηση Bloggers]


Έφτασε η ώρα να μιλήσει ο λαός.
Θα πρέπει με την ψήφο του να αποδείξει αν έχει αντιληφθεί το βάρος της ιστορικής ευθύνης, αν αγαπάει τη χώρα του, αν σέβεται αυτά που διδάχτηκε.

Με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου αποφασίζω για τη ζωή που θέλω να ζήσω, 
αλλά πολύ περισσότερο, αποφασίζω για την Ελλάδα που θα παραδώσω στις επόμενες γενιές.

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Η γενοκτονία των Ποντίων


Η 19η Μαΐου έχει ανακηρυχθεί ομόφωνα, από το Ελληνικό Κοινοβούλιο (24.02.1994), ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο.

Είναι η ημέρα κατά την οποία, το 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Χιλιάδες Πόντιοι επιστρατεύτηκαν και οδηγήθηκαν σε καταναγκαστικά έργα, μέσα σε σκληρές συνθήκες. Πολλοί πέθαναν, άλλοι εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν ή βιάστηκαν, χωριά λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν.

Μέσα σε επτά χρόνια (1916−1923) εξοντώθηκαν πάνω από 350.00 Πόντιοι σε σύνολο 750.000 ανθρώπων και πολλοί άλλοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους πριν, φυσικά, την ανταλλαγή πληθυσμών.
Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Πρωτομαγιά


«Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή του τάφου μας θα είναι πιο δυνατή
από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα».
—August Spies—

Η 1η Μάη του 1886  είχε οριστεί από τα εργατικά συνδικάτα του Chicago σαν η μέρα έναρξης απεργίας με —κύριο ή φανερό— αίτημα τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας από δέκα ή δώδεκα (ανάλογα με την περίπτωση) σε οκτώ και, το σύνθημα ήταν:
«Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο».


Η απόφαση είχε παρθεί δυο χρόνια πριν στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας.
Ωστόσο, το βασικό κίνητρο για την απεργία του Chicago (το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο, εκείνη την εποχή), ήταν η δημιουργία κοινού εργατικού μετώπου και η πάλη των τάξεων.
Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Πασχαλινά


Διανύουμε τη χειμωνιάτικη Μεγάλη Εβδομάδα του 2015 εν μέσω Άνοιξης, με τα παράθυρα κλειστά μην μπει το κρύο, μα με τις κουρτίνες τραβηγμένες πέρα ως πέρα για να εισβάλει, τουλάχιστον, το φως —το 'χουμε ανάγκη το φως το καθαρόॱ σβήσε τη λάμπα.

Μια που η μέρα είναι μεγάλη, φύγε λιγάκι από τη φασαρία της πόλης, ξεμάκρυνε... λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα βρες μια γειτονιά με χαμηλά σπίτια και φροντισμένες αυλές κι αφέσου στα μύρα της πασχαλιάς.
Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Χαλβάς σιμιγδαλένιος... ο αυθεντικός!


Όταν είσαι παιδί συνδέεις κάποιες ιδιαίτερες ημέρες, όπως οι γιορτές, με ό,τι αυτές συνεπάγονται για τις αισθήσεις σου: με τα χρώματα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές, τις μελωδίες... 
Για παράδειγμα, μικρή, περίμενα πώς και πώς την Καθαρά Δευτέρα, όχι μόνο για να πετάξω ψηλά τον πολύχρωμο χαρταετό μου, μα και για να γευτώ μπουκιές φρέσκιας, ζεστής λαγάνας και κομμάτια χαλβά “του μπακάλη”... και τη Μεγάλη Εβδομάδα, επειδή η γιαγιά ετοίμαζε εκείνον τον “άλλο”, υπέροχο, σιμιγδαλένιο χαλβά και μοσχομύριζε το σπίτι κι όλη η γειτονιά. Έσπαγε τις μύτες εκείνη η θαυμάσια ευωδιά του, σκέπαζε ακόμη και τ' αρώματα της πασχαλιάς —κι είχε, η γιαγιά, πολλές πασχαλιές φυτεμένες στην αυλή της...

Μικρασιάτισσα στην καταγωγή, δεν καταδεχόταν παρεμβάσεις στα γλυκά και τα φαγητά της! Ακολουθούσε απαρέγκλιτα τα μυστικά που 'χε διδαχτεί από τη μάνα της και τις δικές της γιαγιάδες στη μεγάλη κουζίνα του σμυρνέικου σπιτιού π' αντίκριζε την όμορφη πολιτεία σχεδόν απ' άκρη σ' άκρη!...
Της ήταν αδιανόητο να μην κληροδοτήσει τα μυστικά αυτά, όπως ακριβώς τα εφάρμοζε —κι ήταν άλλο τόσο αδιανόητο και για εμάς, τα παιδιά και τα εγγόνια της, να τα παραβλέψουμε.

Έχω φάει χαλβά σιμιγδαλένιο από πολλές νοικοκυρές, φίλες, γνωστές, συγγενείς... μα κανένας δεν είναι ακριβώς όπως της γιαγιάς.
Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Προδοσία σε δύο πράξεις


Η προδοσία είναι η μόνη αλήθεια που μένει.
—Arthur Miller—

Ήταν το τελευταίο σπίτι του λόφου πλινθόκτιστο, απλό, ταπεινό. Δεν χρειάζονται μεγαλεία όταν έξω από την πόρτα και το παράθυρό σου παίρνει τον αναπαμό της η φύση. Θάλασσα τα πόδια της, ολοπράσινο και λουλουδιασμένο το κορμί της, κεφάλι της ο ουρανός... κι ένας άνεμος, άλλοτε πράος και τεμπέλης κι άλλοτε φορτσάτος και δυνατός, να παίρνει τα μαλλιά της...
Κάπως έτσι τα 'χε φτιάξει στο μυαλό του ο Αλέκος κι ήταν ευτυχισμένος.

Ξυπνούσε από τ' αξημέρωτα. Είχε να φροντίσει «τα μικρά» του —τις κότες και τις δυο κατσικούλες του— και το μποστανάκι του. Μετά, έφευγε για τα κτήματα. Γυρνούσε βράδυ, κουρασμένος μα διαρκώς ευτυχισμένος, αφού ούτε η βροχή δεν τον εμπόδιζε να σταθεί και να θαυμάσει τη μεγαλοσύνη ενός Θεού που ποτέ του δεν είχε αντικρίσει μα Τον πίστευε και Τον σεβόταν καθώς δεν είχε τρόπο να εξηγήσει τον κύκλο τον εποχών, τη γέννηση και το θάνατο, την καταιγίδα, την αρμύρα της θάλασσας, τη μυρωδιά του ξερού χώματος που γινόταν άρωμα σαν μούσκευε...

Με το που «οι Αθηναίοι» άρχισαν ν' ανακαλύπτουν την περιοχή και να την ορέγονται για να χτίσουν εκεί τα εξοχικά τους, φουρτούνιασε ο Αλέκος και από θυμό και από φόβο. Τα χειρότερα ήρθαν όταν, ούτε εκατό−εκατόν πενήντα μέτρα από 'κει που τέλειωνε το μποστανάκι του κι αρχίνιζε η χαμηλή μαντρούλα από ασβεστωμένους τσιμεντόλιθους (όπου πάνω είχε στολίσει τενεκεδένιες “γλάστρες” ολάνθιστες από γεράνια, γαρύφαλα και γιασεμιά... Μα ποιος νοιαζόταν για τους τενεκέδες, μπροστά σε τέτοια μύρα και τόσην ομορφιά;), έστησε ο Στέφανος το λυόμενο. Από 'κείνον, δηλαδή, έμαθε ότι αυτό το ξύλινο σπίτι που φτιάχτηκε στο άψε−σβήσε, πάνω σε μιαν άχαρη, τσιμεντένια βάση, λεγόταν λυόμενο.
Μάλιστα...

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Η Αγάπη που ζωγράφιζε τα βότσαλα


Η Αγάπη δεν είχε στον ήλιο μοίρα —όπως κι όλες οι αγάπες που, σχεδόν πάντα, έχουν ήλιο κι άπλετο φως κι ηλιογέρματα και φεγγαράδες ονειρεμένες, αλλά συνήθως... καθόλου μοίρα, όταν αρχίζουν τα τερτίπια των ανέμων και τις χτυπούν οι θύελλες...

Η Αγάπη δεν είχε μήτε αγάπη. Ήταν ένα κορίτσι έφηβο με μεγάλα μάτια, που μάθαινε τον κόσμο και γέμιζε απορίες.

— «Είναι ένα κορίτσι χαζό, που θα σας γεμίσει σκοτούρες και προβλήματα», είχε πει στο δάσκαλο η μάνα της, την πρώτη μέρα που την πήγε στο σχολείο —είχαν περάσει κιόλας εννέα χρόνια...

Στην τάξη, η Αγάπη έσκυβε το κεφάλι και κατάπινε τα γράμματα —κουλουράκια και γραμμούλες, σταυρουλάκια και παύλες που δεν της έλεγαν απολύτως τίποτα— σαν αμάσητο φαγητό και, ως τέτοιο, της έπεφταν βαριά στο στομάχι· κάθε βράδυ, χλωμή και ιδρωμένη, ζητούσε από τη γιαγιά να της φτιάξει φασκόμηλο... Ήταν άραγε τόσο θαυματουργό που με την πρώτη γουλιά ησύχαζε ο πόνος της και ηρεμούσε η ψυχούλα της ή μήπως ήταν επειδή είχε τόση ανάγκη από 'κείνη τη μεγάλη, ζεστή αγκαλιά που η γιαγιά άνοιγε και χώραγαν μέσα οι έννοιες, τα δάκρυα κι όλη της η ύπαρξη;
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη


Μεγαλώσαμε και το συρτάρι που μαζεύει τις αγάπες σαν τ' άπλυτα στο καλάθι, φράκαρε.
Κόκκινες καρδιές που ξέβαψαν, ξεθώριασαν, εξαγνίστηκαν. Ξερά πέταλα από τριαντάφυλλα εφήμερων «για πάντα». Κάρτες με καλλιγραφίες και «σ' αγαπώ» που μάτωσαν ή πλήγωσαν. Φωτογραφίες − ντοκουμέντα μεγάλων ερώτων με επίλογο δυο ξεχωριστά προσκλητήρια γάμου κι επιμύθιο ένα ατέρμονο πήγαιν'−έλα από καρδιά σε καρδιά, από ψυχή σε ψυχή, κύκλος πάλι απ' την αρχή, “κι όχι δεσμοί, χωρισμοί... κι όχι τίποτα πια”.
Το συρτάρι μπήκε στην κούτα που, η ρουφιάνα, σε καμία μετακόμιση δε χάθηκε, δεν παράπεσε.
Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Ενιαία Κίνηση Bloggers Ενάντια Σε Κάθε Εκβιασμό!
[Ενημέρωση: 13.02.2015]


Για την πείνα των παιδιών μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τους άστεγους των δρόμων ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τους πολίτες που πεθαίνουν από τη φτώχεια ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τις παραγωγικές ή μη ηλικίες που είναι στα αζήτητα ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τα παιδιά μας που φεύγουν στο εξωτερικό μετανάστες ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για την τρίτη ηλικία που δεν έχει φάρμακα και περίθαλψη ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για τα δυσβάσταχτα χρέη που μας φόρτωσαν χωρίς να φταίμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!


Αναδημοσιεύστε το!


— ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ! —
Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Το τιμημένο!


Και να που γύρισα... έστω κι αργά —και μ' ένα δίλημμα μεγαλούτσικο: το βραβείο ή το cλopyright; Το πρώτο αφορά τις Ευχαριστίες μου σ' εσένα που με τίμησες ενώ το δεύτερο σχετίζεται μ' ένα θέμα που —δυστυχώς— όπως κατάλαβα, μας έχει ταλανίσει όλους —κάποιους λιγότερο, κάποιους πολύ.

Μια που η παλιά χρονιά με άφησε επεισοδιακά δίνοντας σκυτάλη στην καινούργια που είπε να μη χαλάσει την... παράδοση (τα πιο πολλά στα έχω ήδη διηγηθεί) κι ο καιρός προχωρά... επέλεξα να γράψω για το βραβείο και παράλληλα να προετοιμάζω και το θέμα για το κάλεσμα της αγαπημένης Διπλανής!

Καταρχάς, Σ' Ευχαριστώ από καρδιάς :
♥ Μαρία (me Maria)
♥ Γιάννη (Giannis Pit)
♥ Διπλανή (μου/μας) Μαρίνα

Είδα πως σχεδόν όλοι έχουμε βραβευτεί, άρα δεν έχω κάπου συγκεκριμένα να το “απονείμω”... γι' αυτό, ανταποδίδω στη Μαρία, το Γιάννη, τη Μαρίνα και το χαρίζω σε όποια/ον φίλη/ο blogger δεν το έχει ακόμη λάβει!
Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Συμβολισμοί
(Για το «Δέντρο της Ελευθερίας»)


Το 'χα μέσα στο μυαλό μου. Από την Πέμπτη το βράδυ που η πλατεία της “ντροπής” γέμισε δύναμη, δροσιά, χαμογέλασεॱ καθολικά. Και κοκκίνησε.

Το 'χα μέσα στο μυαλό μου και την Κυριακή, από πρωί στο δρόμο, απ' τη μια άκρη της Αθήνας στην άλλη σχεδόν, περνώντας μπροστά από θολές τζαμαρίες ξενοίκιαστων μαγαζιών —στη σειρά— κι ανάμεσα από ανθρώπους με ρούχα τριμμένα, φθαρμένα και παπούτσια ζορισμένα μα, για πρώτη φορά μετά από μήνες πολλούς, πάρα πολλούς —στη σειρά— με μιαν ανεπαίσθητη αλλά ορατή χαρά —μπας κι είναι ετούτο το πράγμα η ελπίδα; Αυτή, δηλαδή, η ανεπαίσθητη χαρά;

Το 'χα μέσα στο μυαλό μου ακόμη κι όταν περίμενα, με την ταυτότητα στο χέρι, χαζεύοντας τις σχολικές αίθουσες − εκλογικά τμήματα σαν παράγκες του Καραγκιόζη, ασχήμιες παράταιρες με την ομορφιά της νιότης που φιλοξενούν. (Κάτι σαν φυτώρια δίχως ήλιο.)
Όλοι εμείς, με τις ταυτότητες στο χέρι, περιμέναμε... σαν, λες, κάθε χαρτί στο φάκελο να 'ταν μια μπουκιά ήλιου.
Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Έι! Αναποφάσιστε!...

Σε συναντώ σε κάθε προεκλογική περίοδο που προηγείται μιας σημαντικής ή ιστορικής (όπως η παρούσα) αναμέτρησης. Κάθεσαι στη γωνία και παρατηρείς. Ή ρεμβάζεις. Ή περιμένεις το ραντεβού σου που άργησε...

Στην πρώτη περίπτωση ζυγίζεις τα υπέρ και τα κατά, θέλεις να ξέρεις πού θα ρίξεις την πολύτιμη ψήφο σου.
Στη δεύτερη, είτε ψιλοαδιαφορείςॱ “έλα, μωρέ, όλοι ίδιοι είναι... Θα κάνω ένα φρουπ! κι ό,τι πιάσει το χέρι μου εκείνη την ώρα...” είτε θα το ρίξεις Λευκό ή Άκυρο. Μπορεί κιόλας, αν σου “κάτσει τίποτα καλό”, να μην πας καν να ψηφίσεις... Ή, ίσως, απέχεις “για να τους δείξεις”!
Στην τρίτη... θέλω να έρθω να σε πιάσω από το αυτί! Γιατί είσαι στην κοσμάρα σου. Πιστεύεις ότι δεν αποτελείς μέρος του προβλήματος —πολλώ δε μάλλον της λύσης του. Η Κυριακή των Εκλογών δεν σου λέει τίποτα, το πολύ−πολύ να πετάξεις κανένα ευφυολόγημα (νομίζεις), του τύπου «εγώ, ΠΑΟ». Μ' εσένα, δεν έχω να πω πολλά. Για την ακρίβεια, μιλάμε διαφορετική γλώσσα. Όμως δεν μπορώ να σ' αφήσω απ' έξω. Θυμάμαι, βλέπεις, το ποσοστό “σου” (34,90% και 39% αποχή) στις Εκλογές του 2012...

[Κοίτα τώρα ένα παράδοξο: σε μία χώρα με, σχεδόν 30% ανεργία... το 40% να απέχει της ψηφοφορίας! Αναρωτιέμαι, τι είναι χειρότερο; 30% άνεργοι ή 40% αδιάφοροι;
Σημείωση: καθίσταται σαφές ότι δεν μπλέκω τους άνεργους με τους απέχοντες, έτσι;]
Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Της ξαγρύπνιας!


Να το πάρουμε από την αρχή, ή από το τέλος; Δεν ξέρω, εσύ θα μου πεις!
Ωραία, από την αρχή.

Το τέλος του 2014 ήταν επεισοδιακό! Κι είπα όμως “δε βαριέσαι, εδώ θα μείνουν όλα”. Κι όταν μου έπεσε και ο φλουρής,, είπαν κι οι άλλοι “εκεί, στον παλιό το χρόνο θα μείνουν όλα. Το 2015 θα είναι η τυχερή σου χρονιά!” (Τι χρώμα το 'θελα, είπαμε;)

Κατ' αρχάς να σε πάω λίγες μέρες πίσω από την παραμονή και να σου πω ότι τελικά, ναι, μού ήρθε ο σοβάς (μισή γυψοσανίδα, για την ακρίβεια!) “πιάτο ημέρας” (και μη μου μιλήσεις περί αυτοεκπληρούμενης προφητείας, διότι δεν είμαι τέτοιος τύπος!) Επίσης, μου χάλασε η ηλεκτρική σκούπα, η Stirella και η τοστιέρα! (Μικρό το κακό, μέχρι τη στιγμή που πας να τα αντικαταστήσεις, άνευ πιστωτικής —όχι, αγάπη μου! Δεν τους κάνω τη χάρη! Τις έκλεισα προ 4ετίας!— κι όσο να 'ναι σε τσούζει, μέρες που είναι. Μεταξύ μας, μόνο την αντικατάσταση της τοστιέρας φχαριστήθηκα, ασχέτως που η καινούργια μου “τρώει” τον μισό πάγκο).

Σε πάω —με συνοπτικές διαδικασίες— και στην παραμονή, όπου στις 08:50μ.μ. ... το σπίτι έμεινε με δύο από τις τρεις φάσεις του ρεύματος. Μετά την αντικατάσταση της καμένης ασφάλειας (Μπομπ ο Μάστορας − Roula κατ' οίκον εργασίαι!), η φάση εξακολουθούσε να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, η γάτα πάλεψε με τα φαινόμενα της φύσης (το χιόνι έπεφτε ράιτ θρου!), άκρη από το “κουτί” (όχι το μαύρο κουτί, παιδί μου! Συγκεντρώσου! Το άλλο, της ΔΕΗς!) δεν βγήκεॱ καμία ανταπόκριση η φάση —από την οποία, σημειωτέον, εξαρτώνται, μεταξύ άλλων: δύο ψυγεία, καλοριφέρ, υπολογιστές...
Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Το ρόδι της... καλοχρονιάς!


Έχουμε να τα πούμε από πέρυσι κι όσο να 'ναι, ένα στερητικό (να μη σου πω και παραπάνω) το 'παθα. Εντάξει, σε είχα ενημερώσει —τυπική, η γάτα!— ότι θα κάνω γιορτινή “κοπάνα”, μα δεν ξέρω αν το είχες κατά νου σε κάτι τόσο... long term!

Να σου πω την αλήθεια, ούτε κι εγώ το είχα κανονισμένο έτσι στο κεφάλι μου. Υπήρχαν κάποιες προγραμματισμένες... χμ... ας τις πούμε “εκκρεμότητες προς διεκπεραίωση” (δεν θέλεις να τις μάθεις και δεν προτίθεμαι να σου τις γράψω, καθένας έχει τα θέματά του, τα οικογενειακά του, τα προσωπικά του, τα “του οίκου του”. Μα, ακόμη κι ο ευτυχής που δεν έχει, γιατί να φορτωθεί τα ξένα;)
Υπάρχει και το παιδί μου που, μη νομίζεις, κάτι τέτοιες μέρες περιμένω να το χαρώ. Να μιλήσουμε, να πάμε μια βόλτα, να μείνουμε λίγο (ή πολύ!) παραπάνω ξύπνιες, αφιερώνοντας αυτές τις πολύτιμες ώρες τού “μαζί” σε κοινές δραστηριότητες...

Όλα αυτά, κι επιπλέον ο “εξωραϊσμός” του blog (που, τώρα που “ξεστόλισα”, να στο πω κι ετούτο: παραήταν φορτωμένο, έμπαινα−έβγαινα, ζαλιζόμουν! Να φανταστείς, ήδη “το 'χω” για του χρόνου κι αν δεν αλλάξω γνώμη, θα το ψάχνουμε κι εσύ κι εγώ με το κυάλι το στολιστικό!)

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

“Φακελοι” Roula!

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: