Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

“Το δικό μου Cinefil”


Στις 16 του Νοέμβρη, είχαμε γενέθλια στην blog-o-γειτονιά! Ο Giannis Pit έσβησε 4 κεράκια στο Cinefil του, ιστολόγιο−επιτομή του κινηματογράφου από την πλευρά ενός πραγματικού λάτρη του που με αγάπη, σεβασμό, ψάξιμο και πολλή προσωπική δουλειά μας δίνει το εισιτήριο για ένα συναρπαστικό ταξίδι στην 7η Τέχνη!

Στα γενέθλιά του, το Cinefil μας προσκαλεί σ' ένα ενδιαφέρον παιχνίδι − ερωτηματολόγιο με στόχο, όπως γράφει ο Giannis Pit :
να "ενώσουμε" τα blog μας σε μια όμορφη, εκφραστική αλυσίδα πάνω στο θέμα του Κινηματογράφου.

Μπορείς να συμμετάσχεις κι εσύ! Διάβασε περισσότερα εδώ... και μετά, έλα να ρίξουμε μια ματιά στις δικές μου απαντήσεις − προτιμήσεις!

Θα ήθελα να σου πω πάντως, ότι η επιλογή —για 'μένα, τουλάχιστον— ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Ότι ήμουν έτοιμη να δώσω δύο, τρεις ή και περισσότερες απαντήσεις σε κάθε “ερώτηση”... όμως και πάλι θα άφηνα απ' έξω άλλους... και τα διλήμματα, σταματημό δεν θα είχαν!
Ξεκινάμε;

1. Αγαπημένος άντρας ξένος ηθοποιός


Συμπάθειες είναι αυτές!
Διεισδυτικός και λεπτολόγος, δεν άφηνε καμία πτυχή του εκάστοτε ρόλου του ανεκμετάλλευτη, αναδεικνύοντάς τις έτσι όλες, στο έπακρο.
Μέτρησαν επιπλέον, για την επιλογή μου αυτή, η θαυμάσια φωνή του... αλλά και το ότι επρόκειτο για έναν δραστηριοποιημένο Πολίτη του Κόσμου, βαθιά προοδευτικό αλλά όχι στρατευμένο, πάντα κοντά στους αγωνιστές της ελευθερίας.


Πρόκειται για τον Ίβο Λίβι (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα), τον “Ζ” (Γρηγόρη Λαμπράκη) της ομώνυμης ταινίας του Κώστα Γαβρά, τον Υβ Μοντάν!



2. Αγαπημένος άντρας Έλληνας ηθοποιός


Μορφή επική, επιβλητική, με φωνή τιτάνια. Φιγούρα που έμοιαζε να στέκει πάνω απ' το ανθρώπινο...
Τι να γράψω εγώ, όταν ο Μέγας Γιάννης Ρίτσος (φίλος − αδερφός του, από τα χρόνια της εξορίας) έγραψε, αποχαιρετώντας τον (2.9.1984) :
(...) Ερωτας είσαι και ομορφιά και λεβεντιά και αγάπη
στο μπόι σου παίρνει μέτρο η ανθρωπιά και η τέχνη
μες στη φωνή σου ακέριος ο λαός βρίσκει την πιο σωστή φωνή του
μες στη φωνή σου πέντε αηδόνια, τρεις αητοί κι ένα λιοντάρι
δένουν τη φιλία του κόσμου.  (...)


“Κύκνειο άσμα” του το «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984) του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, ο Μάνος Κατράκης έφυγε από τη ζωή.



3. Αγαπημένη γυναίκα ξένη ηθοποιός


Την πρωτογνώρισα στα χρόνια της εφηβείας μου στον “Εφιάλτη” (1944) (πρωτ. τίτλος: “Gaslight”) —ταινία η οποία της χάρισε το πρώτο της Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου— δίχως να έχω ακόμη δει τη θρυλική “Casablanca” (1942)! Η δεύτερη ταινία στην οποία την είδα, το “Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές”, ήταν εκείνη που της χάρισε το τρίτο της Όσκαρ (Β' ρόλου).


Γυναίκα με ιδιαίτερη, φυσική ομορφιά που ξέφευγε από τα χολιγουντιανά πρότυπα —δίχως ωστόσο να υπολείπεται των “ωραίων” της εποχής— και έντονη προσωπικότητα.
Η γνωριμία και η παράνομη, αρχικά, σχέση της με τον σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσελίνι, της κόστισε την παραμονή της στις συντηρητικές ΗΠΑ, αφού η Γερουσία κατήγγειλε ως ανήθικη τη συμπεριφορά της!

Τελικά, κάποια στιγμή... κι αφού είχα δει και τη “Φθινοπωρινή Σονάτα”... κατάφερα να δω την Ίνγκριντ Μπέργκμαν... και στην “Casablanca”!



4. Αγαπημένη γυναίκα Ελληνίδα ηθοποιός


Η λέξη “σταρ” (εγώ πρόλαβα, πάντως, και τη λέξη “αστέρας” —πλέον, χρησιμοποιείται μόνο στην αστρονομία και... το ποδόσφαιροॱ ως όνομα ομάδας!) έφερνε στο μυαλό μου φώτα, τα κλικ-κλικ των φλας, παπαράτσι, κόκκινα χαλιά, σαμπάνια, έρωτες στα πρωτοσέλιδα...
...Ώσπου είδα την ταινία “Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι” (1979) —τόσο το βιβλίο, του οποίου η ανάγνωση είχε προηγηθεί, όσο και η ταινία, με φοβερές προεκτάσεις και τα δύο, αποδεικνύονται προφητικά ή και, αν θέλεις, δίνουν λαβές για σκέψη, σχετικά με τη βαθιά τομή, το ρήγμα που πάντα χώριζε τον κόσμο στα δύο: φτώχεια και πλούτος, αστοί και προλετάριοι, Βοράς και Νότος...
Ξέφυγα, ε; 
Κι ήθελα να σου πω και για τον “Ζορμπά” (1964). Για την όμορφη χήρα που η ματιά της και μόνο σε ρουφούσε, θαρρείς, να χωθείς στην οθόνη και να χαθείς...


...Ή να βρεις το νόημα της ζωής, μαζί με τον ήρωα του Καζαντζάκη, του Κακογιάννη, τη φιγούρα του Άντονι Κουίν. Και Την Γυναίκα. Σπαρτιάτισσα και Καρυάτιδα. Τραγική ή καταλυτική. Μάνα. Ερωμένη. Διαχρονική.
Βλέμμα βαθύ, κοφτερό. Χαρακτηριστικά έντονα, μα δωρικά. Μεγαλοπρεπή μα και αυστηρά. Ίσως ποτέ άλλοτε μία μορφή, με χνάρι από το κάρβουνο των ματιών, δεν θα μπορούσε να ενσαρκώσει Την Ελληνίδα που είχαν στο μυαλό τους όσοι  την ύμνησαν.
Η Ειρήνη Παππά, πολυπράγμων, με δεκάδες βραβεία, διακρίσεις και τίτλους... τόσο για την καλλιτεχνική όσο και για την πνευματική της αξία. Αστέρι αυτόφωτο... και αντι−σταρ!
Ηλέκτρα. Μήδεια. Ελένη. Κλυταιμνήστρα...



5. Αγαπημένος ξένος σκηνοθέτης


Εάν είχα “θέμα” με τους ηθοποιούς, με τον ξένο σκηνοθέτη ... έχω πρόβλημα!
Για παράδειγμα...


Δεν μπορώ να πω ότι είναι, πλέον, “Ο” αγαπημένος μου σκηνοθέτης... όμως, ίσως και μόνο επειδή πριν από 43 χρόνια γύρισε τις “Μπανάνες”, θεωρώ ότι ο —ούτως ή άλλως πολυσχιδής και εσαεί πολυτάλαντος— Γούντι Άλλεν, καλώς βρίσκεται στο “5” του δικού μου Cinefil!...



6. Αγαπημένος Έλληνας σκηνοθέτης


Την αμαρτία μου θα την πω: τον γνώρισα πρώτα ως ηθοποιό, παρακολουθώντας —ε, μικρό παιδάκι ήμουν! Τι να 'βλεπα; Τον Άγνωστο Πόλεμο;!— τον “Παράξενο Ταξιδιώτη”!


Πού να ήξερα τότε πως, ένα χρόνο πριν (1971), ο Βρεττός (το όνομά του στον Ταξιδιώτη) είχε γυρίσει τη σημαντικότερη ελληνική ταινία όλων των εποχών!
Πριν διαβάσεις το αφιέρωμα που σου βρήκα για να γνωρίσεις καλύτερα τον Αλέξη Δαμιανό,  και πριν παρακολουθήσεις την “Ευδοκία” του..., νομίζω, αξίζει τον κόπο να δώσεις την προσοχή σου στο παρακάτω... και ν' αναλογιστείς... και να πάρεις άλλη μιαν όψη της “πορείας της κατάντιας”...
 Εγώ ήμουν αριστούχος στο Εθνικό, και δίπλα μου προχωράγανε άνθρωποι που όταν τους ρώταγες «ποιος έγραψε την Αντιγόνη», σου απαντούσαν «ο Κρέων!». Κι αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα παιδιά, χαράζανε μετά και πορεία στον πολιτισμό μας.
Πάντως, όταν η ιθύνουσα τάξη, που σας έλεγα, κυριάρχησε πια πέρα ως πέρα, η τάξη η λαϊκή την ακολούθησε, την πρόδωσε κι αυτή την ουσία της. Πρόδωσε τον ιδρώτα που έχυνε και χύνει, την αγνότητα και την ευπρέπειά της.
Αυτοί που θα ‘πρεπε να συνεχίσουν να είναι οι δημιουργοί μιας αγάπης αυτόματης. Σαν ν’ αποθέσανε κάτω τη γυμνή τους την ψυχή, χωρίς πια να γυρίσουν πίσω, χωρίς να ξανακοιτάξουν προς τις ρίζες τους.
Κι έγινε ό,τι έγινε, πάθαμε ό,τι πάθαμε, κι έχει φτάσει πια ο πολιτισμός μας εκεί που ‘χει φτάσει.
Μας κοροϊδεύανε οι άλλοι, κι εμείς πήραμε την κοροϊδία τους για κουλτούρα, για πολιτισμό. Να: αυτό έγινε!»

Aπόσπασμα από συνέντευξή του στον Σ. Κακίση (Νέα 7/4/2001) | Πηγή: Έθνος
(Περισσότερα, στο Αφιέρωμα: Aλέξης Δαμιανός: O ποιητής της εικόνας | Η αληθινή ιστορία της κινηματογραφικής «Ευδοκίας»



7. Αν ήμουν ηθοποιός, ποιο ρόλο θα ήθελα να υποδυθώ, από ποια ταινία;


Θα ήθελα να είμαι η Μαρίνα, στο “Κορίτσι με τα μαύρα” (1956) ...


...ή (δεν θέλω γέλια!) ο Carl Bernstein στο “All the President's Men” (1976)
Λίγο πράγμα είναι να ξεσκεπάζεις ένα τέτοιο σκάνδαλο; Ε, όχι βέβαια! Μη μού στέκεσαι στο φύλο, λοιπόν, σε παρακαλώ!



8. Ποια ταινία (ελληνική ή ξένη) επιθυμώ πολύ να δω και δεν το έχω καταφέρει;


Δεν έχω να σου πω πολλά, εδώ... Δεν την είδα στην ώρα της, λόγω των συγκυριών.
Σου έχω το τρέιλερ, μια συνέντευξη του Γιώργου Λάνθιμου και μια κριτική.
Με τον “Κυνόδοντα”, την πολυβραβευμένη προηγούμενη ταινία του, ο Λάνθιμος εξασφάλισε τη φήμη του χαμογελαστού νεκροθάφτη της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Με τις “Άλπεις”, αυτή την υπέροχα παγερή, αδιαφανή νέα του δουλειά, προχωρά ακόμη παραπέρα, παρουσιάζοντας μια κοινωνία που έχει χάσει προ πολλού τον προσανατολισμό της, καταλήγοντας συναισθηματικά ανισόρροπη.»

—Xan Brooks, The Guardian



9. Ας βγάλω το παιδί από μέσα μου: ποια ταινία κινουμένων σχεδίων θέλω να δω;


Θα τροποποιήσω λιγάκι την ερώτηση και θα σου απαντήσω ποια ταινία κινουμένων σχεδίων θέλω να ξαναδώ —όσοι με γνωρίζουν θα γελάσουν, διότι ούτε εγώ μπορώ πια να υπολογίσω πόσες φορές την έχω δει! Μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά πως κάθε φορά που την παρακολουθώ αισθάνομαι ότι είναι η πρώτη φορά... και καθεμία τέτοια “πρώτη φορά”, με τα μάτια ενός μικρού, πολύ μικρού παιδιού!



10. Ποια ταινία έχω... λιώσει να βλέπω και γιατί;


“Ραγισμένα Φτερά” που πετούν πολύ ψηλά... 
Η “παλιά, καλή ΕΤ” είχε παράδοση στην προβολή πραγματικά καλών, αληθινά ποιοτικών ταινιών.
Γύρω στα τέλη του 2007, νομίζω... Κι η έκπληξη του σαββατόβραδου ήταν η ταινία του Nir Bergman (σενάριο και σκηνοθεσία), “Ραγισμένα Φτερά” (Knafayim Shvurot (2002) ο πρωτότυπος τίτλος, “Broken Wings” ο αγγλικός / διεθνής). Δεκαπέντε κινηματογραφικά βραβεία, το “φορτίο” της:
  • Award of the Israeli Film Academy (9) (2002)
  • Wolgin Award, Jerusalem Film Festival (2002)
  • Tokyo Grand Prix, Tokyo International Film Festival (2002)
  • Berlin International Film Festival (3) (2003)
  • John Schlesinger Award, Palm Springs International Film Festival (2003)
Η ταινία είχε προβληθεί και στην Ελλάδα (Απρίλης του 2004) και ομολογώ ότι δεν την είχα καν μυριστεί τότε. E, μην βλέπεις, αν δεν έχει και λίγη γκλαμουριά το φιλμ, καμιά... βρώμικη ιστορία μεταξύ των πρωταγωνιστών του, χρυσόσκονη, Prada και μεταξωτές κορδέλες... δεν του μέλλει να δει και πολύ φως... Ένα δωματιάκι με ...θέα στο φωταγωγό και πολύ του είναι!...
Παρόμοια η μοίρα του αν δεν πέφτουν χοντρές σφαλιάρες, δεν υπάρχει ψυχοπαθής δολοφόνος (με, ή χωρίς... πριόνι)...
Έχω, λοιπόν, την αίσθηση ότι μια που δεν πληρούσε καμία από τις παραπάνω “προϋποθέσεις”, η προβολή του στους ελληνικούς κινηματογράφους πέρασε στα “ψιλά γράμματα”.


Η ιστορία απλή και ανθρώπινη: Ο παράλογος —και γι' αυτό, τόσο τραγικός— θάνατος του πατέρα, αλλάζει ριζικά τα δεδομένα της καθημερινότητας της οικογένειας Ulman. Πένθος, οικονομικά και συναισθηματικά αδιέξοδα, αποξένωση, όνειρα που μένουν να αιωρούνται ανεκπλήρωτα στο κενό.

Καθένας, βιώνει το πένθος με το δικό του τρόπο:
η μητέρα, αφενός για να πάψει να σκέφτεται και να θυμάται κι αφετέρου για να ανταπεξέλθει στα καθήκοντα του διπλού —πλέον— γονεϊκού της ρόλου, εργάζεται ακατάπαυστα.
Ο μεγαλύτερος γιος εγκαταλείπει το σχολείο, πιάνει μια ευκαιριακή δουλειά και αποξενώνεται τόσο από τις παρέες του, όσο και από την οικογένειά του —παράλληλα όμως, λιποτακτεί και από τον ίδιο του τον εαυτό, αποχαιρετώντας την εφηβεία με ιδιόρρυθμες εξάρσεις υπαρξιακής αναζήτησης.
Η μεγάλη κόρη, μοιάζει να εγκαταλείπει πριν καν ξεκινήσει τη μουσική καριέρα που ονειρευόταν, για να παίξει ρόλο... backup−μητέρας στα μικρότερα αδέλφια.
Ο μικρός γιος, στην προεφηβεία, “μεταλλάσσεται” —γίνεται ιδιότροπος, αποκτά επιθετική συμπεριφορά, άλλοτε απομονώνεται επικίνδυνα και προσεγγίζει το θάνατο με απρόσμενα σκληρό και απαθή τρόπο, βιντεοσκοπώντας τα άλματά του στο κενό.
Η μικρούλα της οικογένειας, στο μεταίχμιο της νηπιακής με την παιδική ηλικία, ακροβατεί στην πραγματικότητα που την απαιτεί μεγαλύτερη, ωριμότερη και χωρίς τη συναισθηματική ανάγκη για μητρική στοργή που έχει γίνει ακόμη πιο έντονη.

Έφηβοι με το ένα πόδι στο κενό, παιδικότητα αδειασμένη σαν από σπασμένο αυγό, η σχέση μητέρας − κόρης σε τεντωμένο σκοινί, φόβος, θυμός, ενοχές... και ξαφνικά, το κοντέρ μηδενίζει από έναν ακόμη —παρ' ολίγον, αυτή τη φορά— θάνατο. Ό,τι δεν είχε ραγίσει σπάει τώρα, για να μπορέσει να μπει στη σειρά του και να κολληθεί ξανά.

Οι σχέσεις αναθεωρούνται, πικρές σκέψεις κι ανείπωτες αλήθειες περνούν από το καθαρτήριο, το χαμόγελο διαδέχεται τα δάκρυα. Όλα αυτά, μέσα σε λίγα τετραγωνικά ενός ταλαιπωρημένου σπιτιού, σε ένα... “ελληνικών προδιαγραφών” νοσοκομείο (ό,τι αυτό συνεπάγεται), σε σχολεία − "κουτιά", σε μια σχεδόν underground Χάιφα που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε εργατική συνοικία οποιασδήποτε μεγαλούπολης...

Η “Ντάφνα”, ο “Γιαΐρ”, η “Μάγια”, ο “Ίντο”, η “Μπαρ”, ο “Βαλεντίν”, η “Ίρις”... θαρρεί κανείς πως δεν υποδύονται τους ρόλους τους, αλλά πως “παίζουν” τη ζωή τους. Η φυσικότητα στην κίνηση και την έκφραση είναι αφοπλιστικά αληθινή.
Ο “Γιαΐρ” και η “Ίρις”, φίλοι που απομακρύνθηκαν, ξαναβρίσκονται στο γραφείο της ψυχολόγου του σχολείου, “χαμένες ψυχές” που μετρούν τραύματα και χαρακιές —ο ένας αρνείται να μεγαλώσει, η άλλη αρνείται να ζήσει. Μια παρ' ολίγον αυτοκτονία, μια κουβέντα που είχε μείνει στη μέση και βρήκε τόπο να χωρέσει —κι ο έρωτας νικά το θάνατο.

Λανθάνων ερωτισμός στους ψαγμένους, ίσως κουρασμένους αλλά όχι παραιτημένους “Ντάφνα” και “Βαλεντίν” —αυθόρμητη και συγκινητική ανθρωπιά κι απρόσμενη συντροφικότητα από το τίποτα, από το πουθενά, στιγμή τη στιγμή, συμβάν το συμβάν.

Στα “Ραγισμένα Φτερά”, οι πρωταγωνιστές δεν φορούν ντιζαϊνάτα ρούχα, δεν προλαβαίνουν να μακιγιαριστούν, να περιποιηθούν τον εαυτό τους, δεν οδηγούν ακριβά αυτοκίνητα και δεν μένουν σε επαύλεις. Κυνηγούν το χρόνο κι ο χρόνος τους κυνηγά κι αυτός —δεν χαρίζεται σε κανέναν τους. Όλη όμως αυτή η, κατ' άλλους, “απελπισία”, βγάζει μιαν αθόρυβη ομορφιά: η “Ντάφνα” πλένει το πρόσωπό της, η “Μάγια” κόβει μόνη τα μαλλιά της, ο “Γιαΐρ” περνά γυμνός μια ολόκληρη νύχτα καθισμένος στο πρεβάζι ενός παραθύρου μιλώντας με την αποτυχημένη αυτόχειρα “Ίρις”, ο “Βαλεντίν” δίνει δανεικό κράνος στην “Ντάφνα” για ν' ανέβει στη βέσπα του, η “Μπαρ” προσπαθεί να διασχίσει το δρόμο σαν τρομαγμένο κουτάβι, τρομάζει, γυρίζει πίσω...

Εικόνες − καρέ μιας αποσυντονισμένης καθημερινότητας που όμως, δεν μπορούσε να είναι άλλη... γιατί, έτσι συμβαίνει... μέχρι τα κομμάτια να ξανακολλήσουν, μέχρι η ζωή να ξαναπάρει μπρος (σαν το σαράβαλο Ford Fiesta της “Ντάφνα”), μέχρι την ανατολή του ήλιου που βρίσκει μάνα και κόρη συμφιλιωμένες, να κάνουν ωτο−στοπ για να γυρίσουν πίσω —και να τραβήξουν μπροστά...


Εάν έφτασες ως εδώ αλλά... δεν θυμάσαι πώς και γιατί αρχίσαμε, σου υπενθυμίζω ότι το Cinefil, το ιστολόγιο του Giannis Pit, γιορτάζει τα τέταρτα γενέθλιά του και μας προσκαλεί σ' ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι − ερωτηματολόγιο για τον κινηματογράφο!
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014, 15:41

28 σχόλια:

  1. Κι εγώ δυσκολεύομαι στην επιλογή....
    Τα Φτερά δεν τα ήξερα! Και πρέπει να τη δω άμεσα!
    Φιλιά, Γάτα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε, είχα πέσει σε βαθιά περισυλλογή μέχρι να αποφασίσω... και πάλι, θεωρώ ότι “αδίκησα” τις ίδιες μου τις προτιμήσεις, αφήνοντας πολλούς “εκτός”. Αλλά τι να κάνουμε; Έτσι είναι το παιχνίδι! C'est la vie! :b

      Τα “Φτερά”, πιστεύω, αξίζουν τον κόπο! Δεν θα το μετανοιώσεις...

      Φιλιά, καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  2. Πολύ δύσκολο να δώσεις μία μόνο απάντηση σε κάθε ερώτηση... Για εμένα είναι και έξτρα δύσκολο διότι δεν είμαι και πολύ σινεφίλ, επομένως δεν έχω δει καμία από τις ταινίες που αναφέρεις :(
    Πάντως ο Γούντι Άλλεν είναι και ένας δικός μου αγαπημένος σκηνοθέτης, είναι αρκετά ενδιαφέρουσες και... περίεργες οι ταινίες του. Όσο για τη Λαίδη και τον αλήτη, από τα πιο αγαπημένα μου παιδικά!!♥
    Μου αρέσουν πολύ οι αναρτήσεις σου, είναι πάντα πολύ εμπεριστατωμένες και μας δίνεις υλικό!! Μπράβο σου!!!
    Με γεια και ο χριστουγεννιάτικος στολισμός!!!! (δεν το έχω ξαναδεί, ε?)
    Φιλάκια πολλάάαααα! Καλό απόγευμααα Ρούλα μου!! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πράγματι πολύ δύσκολο... να σκεφτείς, με το που διάβασα το Ερωτηματολόγιο είπα “α, ωραία, το 'χω!” ... και μετά, άρχισαν τα δύσκολα!
      Να σκεφτείς, επίσης, ότι ήθελα να “στριμώξω” άλλη μία ανάρτηση πριν “Το δικό μου Cinefil”... και την έφαγε το σκοτάδι (μάλλον διά παντός!) :q

      Η αλήθεια είναι ότι οι ταινίες που αναφέρω είναι αρκετά (έως πολύ!) παλιές κι είναι δύσκολο για έναν πολύ νέο άνθρωπο, όπως εσύ, να τις έχεις δει.

      Για τον Γούντυ “μας” θα συμφωνήσω. Άλλωστε, δεν έπαψα ποτέ να τον έχω πολύ ψηλά στις προτιμήσεις μου και μπορώ να σου πω ότι ακόμη κι αν μερικές φορές μ' έχουν απογοητεύσει (για το δικό του “μέγεθος”) κάποιες ταινίες του, πάντα είμαι επιεικής μαζί του!

      Για τα παιδικά... ίσως θα χρειαζόταν ξεχωριστή ανάρτηση! Να σκεφτείς, όταν η κόρη μου έφτασε σε ηλικία που μπορούσε να παρακολουθεί και να καταλαβαίνει, αγόρασα ό,τι dvd υπήρχε (τα “παλιά, καλά” της Disney, Looney Tunes, όλα τα Στρουμφάκια, τη Χάιντι και πολλά ακόμη!) και με το πρόσχημα (και άλλοθι) της μικρής... τα παρακολουθούσα ξανά και ξανά!!!

      Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, προσπαθώ να τεκμηριώνω όσο μπορώ ό,τι γράφω και βγαίνει προς τα έξω!

      “Στόλισα” χθες τα ξημερώματα!!!

      ♥ Φιλιά πολλά, καλό βράδυ να έχεις Nastenka μου, όπως κι ο Αλέξανδρός σου! ♥

      Διαγραφή
  3. Ρούλα μου, καλησπέρα......!
    Ένα-ένα να τα πάρω τα συναισθήματά μου , γιατί διαβάζοντας το "δικό σου CINEFIL" έμεινα σιωπηρός και συνεπαρμένος για κάμποσα λεπτά ομολογουμένως....!
    Πρώτα απ όλα να σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ θερμά, από καρδιάς, για την αμέριστη συμμετοχή σου σε τούτο το επετειακό κάλεσμα. Ειλικρινά και πάλι μεγάλη η Τιμή για μένα και η Χαρά.
    Κατά δεύτερο, στεκόμενος να "ρουφήξω" το δικό σου ΣΙΝΕΦΙΛ θα ήθελα να σου πω ότι έχεις μια εξαίρετη δυνατότητα "παραγωγής" κινηματογραφικής ατμόσφαιρας και δημιουργίας.
    Οι επιλογές σου "βασανιστικές", συγκροτημένες, δοσμένες τόσο με χάρη όσο και με βάση συναισθημάτων, άσχετα αν αποτελούν και τη θέληση-προτίμηση κάποιου.
    Πραγματικά μια "ανεξάρτητη", αυθόρμητη μα και συνάμα συγκροτημένη ανάρτηση με θέμα τον Κινηματογράφο, έτοιμη να την ...ρουφήξει κανείς στο ...ποτήρι.
    Για μια ακόμα φορά ευχαριστώ και φυσικά κοινοποιώ την ανάρτησή σου και στα δύο links των blogs που λειτουργεί το ΣΙΝΕΦΙΛ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα, Γιάννη!

      Η χαρά όλη δική μου που μου έδωσες τη δυνατότητα να γιορτάσω μαζί μ' εσένα και τους φίλους του Cinefil, τα γενέθλιά του και να συμμετάσχω σ' αυτό το όμορφο παιχνίδι αγάπης για την 7η Τέχνη!

      Είναι γεγονός, δεν θα στο κρύψω, ότι με... βασάνισες (με την καλή έννοια!) αφού χρειάστηκε να με “συγκρατήσω” για να μην επεκταθώ στις προτιμήσεις μου!
      (Άφησα “εκτός” πολλούς αγαπημένους: τον Πατσίνο, τον Ντε Νίρο, τον Πέρκινς, την Στριπ, τον Λογοθετίδη, τον Ηλιόπουλο, τον Φωτόπουλο, τον Διαμαντόπουλο, τον Ρέτσο, την Καρέζη, την Χατζηαργύρη, την Λαδικού, την Παναγιώτου, τη Λαζαρίδου, τον Παζολίνι, τον Ντε Σίκα, τον Τρυφώ, τον Κισλόφσκι, τον Αγγελόπουλο... κι από ταινίες, άσε καλύτερα!!!)

      Ευχαριστήθηκα και διασκέδασα αφάνταστα, ταυτόχρονα με τον... παιδεμό μου (!) και σ' ευχαριστώ πολύ πολύ για την ευκαιρία που μας έδωσες, σ' όλους εμάς τους φίλους του κινηματογράφου, αλλά και τα καλά σου λόγια για την ανάρτησή μου!

      Φιλιά και καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  4. Α ρε κακούργα Ρούλα τι μου έκανες! Κόλλησα κι εγώ τόσην ώρα στο κινούμενο σχέδιο κι όλα τα άλλα ήρθαν σε δεύτερη μοίρα! Αχαχα! Σαν τα κόμικς δεν έχει! Καλησπερούδια και φιλιά! Πολύ ωραία η ιδέα του Γιάννη, αν κι εγώ ακόμα να αποφασίσω :((

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε, μια που μαζευτήκατε−με πολλές θαυμάστριες της Λαίδης... κακούργα−ξεκακούργα, η γάτα, σας την παραθέτω (είναι μεταγλωττισμένη, δεν είμαι φαν των μεταγλωττισμένων, αλλά για τη “Λαίδη και τον Αλήτη”, ας κάνω μιαν εξαίρεση... Ε;)

      Πολλά φιλιά και καλό βράδυ, Πέτρα μου! ❤

      https://www.youtube.com/watch?v=XmKQG8inNm4

      Διαγραφή
  5. Ρούλα μου καλησπέρα! Σε διάβασα στο κλείσιμο στη δουλειά και δεν πρόλαβα να σχολιάσω ....
    Κι αυτό σκεφτόμουν και τις δικές μου επιλογές.... αχαχαχα Δεν τολμώ να κάνω αντίστοιχη ανάρτηση.Ταυτιζόμαστε πάντως σε μία επιλογή...Στη Λαίδη και τον αλήτη.
    Την ταινία την είχα δει αμέτρητες φορές το 1992 , φοιτήτρια ήμουν και κρατούσα ένα παιδάκι (full time). Όσες φορές και να την είδαμε ( τη λάτρευε το πιτσιρίκι) δεν τη βαρέθηκα ποτέ!
    Πατσίνο, Αρώνη, Λογοθετίδης, Κιούμπρικ θα ήταν μερικές δικές μου επιλογές! Χωρίς να θεωρώ ότι το κατέχω το είδος :(
    Φιλιά πολλά! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια χαρά επιλογές! (Καταπληκτική η Αρώνη, παρεμπιπτόντως!)
      Μήπως να το ξανασκεφτόσουν για το παιχνίδι−ερωτηματολόγιο;! :q

      Όσο για τη “Λαίδη”... Την παρέθεσα μόλις πιο πάνω... “εξαιρετικά αφιερωμένη” στις θαυμάστριες και τους θαυμαστές!

      Πολλά φιλιά και την καληνύχτα μου, Αριστέα μου! ❤

      Διαγραφή
  6. Μου άναψες φωτιές...σκέφτομαι να το επιχειρήσω κι εγώ αν βρω χρόνο!
    Έκανες πολύ καλή δουλειά!!
    Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, Μαρία μου!

      Μακάρι να βρεις το χρόνο, υποψιάζομαι πολύ ενδιαφέρουσες επιλογές!

      Καλή συνέχεια στην ημέρα σου!
      Σε φιλώ! ❤

      Διαγραφή
  7. Αρχικά υπέροχος ο στολισμός, με τα χιόνια και τις μπάλες και πόσο σικ όλα. Και του χρόνου γατόνι μου να είμαστε καλά να ξαναστολίσεις.
    Εγώ είμαι δύσκολος άνθρωπος, ειδικά στο σύγχρονο σινεμά αν διαβάζονταν οι κριτικές μου θα είχα καταστρέψει πολλές παραγωγές.
    Πολλές από τις ταινίες που αναφέρεις δεν τις έχω παρακολουθήσει, ωστόσο θεωρώ πως ο Κατράκης ήταν ένας εξαιρετικός ηθοποιός και έχω συγκλονιστεί με πολλές ερμηνείες του, ερμηνείες που σήμερα δεν συναντάς.
    Σε γλυκοφιλώ Ρουλίτσα και σου στέλνω και μια καρδουλίτσα.❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα διπλανούλα μου! ❤
      Σιδερένια! Σε διάβασα κι είδα ότι ήσουν αρρωστούλι, αλλά έχω αφήσει σε εκκρεμότητα τα σχόλια στα σπιτάκια σας, διότι... “ξαναστολίζω”! (Ήθελα να βάλω λίγο ακόμη χρώμα στη —χριστουγεννιάτικη— ζωή μας! Πιστεύω, μέσα στην ημέρα να... τα στρώσω και να περάσω με την ησυχία μου να γράψω!)

      Επί του προκειμένου (!) νομίζω ότι καλά κάνεις και είσαι δύσκολη, έχει παραγίνει το κακό με τα “ευκολάκια”, ειδικά μάλιστα όταν για κάποιες... επικές σαχλαμάρες, μαθαίνουμε ότι έχουν ξοδευτεί εκατομμύρια! Κι ειδικά όταν κάποιοι ... “σούπερ σταρ”, μόλις και μετά βίας βγάζουν το ρόλο τους...

      Χαίρομαι που και οι νεαρότερες ηλικίες εκτιμούν (και τιμούν) ηθοποιούς όπως ο Κατράκης!

      Πολλά φιλάκια και καλό μεσημέρι! :g

      Διαγραφή
  8. Έχω κολλήσει στο ραγισμένα φτερά που δεν την έχω δει και μου κίνησε το ενδιαφέρον!!! Ξετρελάιθηκα με το ερωτηματολόγιο. Μουθύμισε τα σχολικά μας λευκώματα! :)))
    Νομίζω έπιασες κορυφαίες φιγούρες του κινηματογράφου κι αυτός ο Μοντάν ρε παιδί μου... τι ωραίος που ήταν! Μάλιστα έτυχε μόλις φέτος να τον ανακαλύψω και με μάγεψε!

    Α ναι να πω κι εγώ για το στολισμό! Πού το βρήκες το εφέ με το χιόνι;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω, ναι! Δεν ήταν υπέροχο το ερωτηματολόγιο του Giannis Pit;

      [Είχαμε κι εμείς Λευκώματα στα... χρόνια μας και ναι, τώρα που το λες... μου τα έφερε στο μυαλό με νοσταλγία!]

      Φοβερός ο Μοντάν, κατά την άποψή μου... και πολύ γοητευτικός άντρας, βεβαίως−βεβαίως!

      Αφιερώνω τραγουδάκι, λοιπόν και...

      https://www.youtube.com/watch?v=Xo1C6E7jbPw

      ...το εφέ με το χιόνι το βρήκα εδώ! (Υπάρχουν και άλλα, το καλό με αυτό είναι ότι “παίζει” πίσω από το κείμενο)

      Καλό μεσημέρι και φιλάκια, Ανδρομέδα μου! ❤

      Διαγραφή
  9. Α η Ίνγκριντ, τι υπέροχη γυναίκα, τι θαυμάσια ηθοποιός, εξαιρετική και αξεπέραστη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα, δεν ήταν μοναδική;...

      Καλό μεσημέρι, Tremens μου!

      Διαγραφή
  10. Το διάβασα όλο και έφτασα μέχρι το τέλος και αυτό που διάβασα μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Προς το τέλος μάλιστα που πέταξες και τρειλεράκι Lady and the Tramp άγγιξες ευαίσθητο σημείο. Ήταν κυριολεκτικά η πρώτη ταινία που είδα ποτέ. Και ήμουν 3 χρονών (έτσι μου είπαν) στην Σαντορίνη σε βίντεο στο σπίτι μιας οικογένειας που είχε μεγάλο σκύλο -σαν παιδί τον θυμάμαι τεράστιο- και πορτοκαλί tic-tacs(τις καραμέλες που απαγορευόταν να φάω). Μπορεί να ξέφυγα λίγο, αλλά χαίρομαι. Επίσης η Ίνγκριντ, πόσο θεά, κουκλάρα κλπ!!! Για τον χαρακτήρα της δεν ξέρω τίποτα, αλλά όντως πεντάμορφη!!!
    Ουφ, τελείωσα. Μεγάλο σχόλιο..
    Ωραίο blog, ωραίο ποστ. Φεύγω, γεια :s

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :l “A”!

      Όταν είσαι 3 ετών, ίσως το μόνο που επιτρέπεται είναι να δεις ταινίες σαν τη Λαίδη και τον Αλήτη! :) (Ακόμη και αρκετά παιχνίδια έχουν την ειδική σήμανση “ακαταλληλότητας” για παιδιά κάτω των 36 μηνών!)
      Για τις tic-tac, δεν το συζητώ καν! (Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιτσιρίκι που να μην έχει κινδυνεύσει να πνιγεί από κάτι!)

      [Ωραίο και ενδιαφέρον είναι να ξεφεύγουμε πού και πού! ;-)]

      Τελικά, κρίνοντας και από τα σχόλια, έχω την αίσθηση ότι λίγο-πολύ... η Λαίδη κι ο Αλήτης είναι το πιο κοινό σημείο αναφοράς! Και να σκεφτείς ότι όπου να 'ναι... εξηνταρίζει!

      Να είσαι καλά! :)

      Διαγραφή
  11. Πόσο μου αρέσουν αυτές οι σινεφίλ αναρτήσεις! Πόσο διαφορετικά μπορεί να δεις μια ταινία ή έναν ηθοποιό μέσα από την οπτική κάποιου άλλου; Για τον Woody Allen δεν έχω καταλήξει ακόμα... Υπάρχουν ταινίες του που λατρεύω και άλλες που με το ζόρι τις είδα την πρώτη φορά... Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Ειρήνη Παππά, Λαίδη και αλήτης δε μπορώ να πω κάτι άλλο εκτός από το ♥♥♥♥♥♥♥!!!
    Τέλος θα ήθελα να σχολιάσω το πόσο υπέροχα στολισμένο είναι το μπλογκ σου!!! Το αγαπώ!!! ♥
    Φιλάκιααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ μαζί σου περί οπτικής, Rylie!
      Γι' αυτό, ίσως, ανέκαθεν μου άρεσε να “συζητώ” τις περισσότερες ταινίες που έβλεπα! Πόσες φορές, ακόμη και μέσα από διαφωνίες, δεν βγήκαν στοιχεία που κάποιοι άλλοι δεν είχαμε/-ν σκεφτεί ή ανακαλύψει!

      Είδες τι μας κάνει ο Woody;! Να μην μπορεί κανείς να τον “κατατάξει” με βεβαιότητα!
      ...Σε αντίθεση με την Μπέργκμαν που, ανεξάρτητα με το αν είναι η top-αγαπημένη ή όχι, έχω την αίσθηση ότι σχεδόν κανείς δεν μπορεί να τη δει αδιάφορα!

      Ε, η Λαίδη κι ο Αλήτης... όπως έγραψα μόλις πιο πάνω... νομίζω, αποτελεί κοινό σημείο αναφοράς! :g

      ♡ ♥ Χαίρομαι που σου αρέσει ο στολισμός!!! ♥ ♡

      Φιλιά και καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  12. πωπω μια απολαυστικη αναρτηση.. Τωρα εγω ξαφνικα αισθανομαι πολυ...μικρη...
    Δεν εχω δει τιποτα απο αυτα αν και γνωριζω καποιους απ οσους αναφερες.
    Εγω ειμαι του πιο ''προσφατου'' κινηματογραφου παντως και οι μονες ασπρομαυρες ταινιες που μ αρεσουν ειναι αυτες με την Βουγιουκλακη. Χεχε
    Με γεια το στολισμα ! Φανταστικο εγινε το σπιτακι σου! Ονειρο
    Καλο ΣΚ Ρουλα Γατουλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και τι σημασία έχει;! :b Μια χαρά σε βρίσκω, Μαρία μου!
      Ο κινηματογράφος είναι πάνω απ' όλα ψυχαγωγία! Και βέβαια, οι προτιμήσεις συμβαδίζουν κυρίως με την εποχή.
      Αρκετές “κλασσικές” ταινίες είναι, υποτίθεται, must see... αλλά όπου υπάρχει “πρέπει” χάνεται ο αυθορμητισμός και, μέχρι ενός σημείου και η απόλαυση.

      Χαίρομαι πολύ που και σ' εσένα αρέσει ο στολισμός στο σπιτάκι μου!

      Πολλά φιλάκια, καλό Σαββατοκύριακο και σ' εσένα, Μαρία μου! ❤

      Διαγραφή
  13. Οι επιλογές σου ιδιαίτερες και κάποιου ειδικού βάρους!!!
    Με αντιπροσωπεύουν κι εμένα σχεδόν όλες!
    Την "Ευδοκία" δεν την έχω δει, κι αν θες το πιστεύεις...
    Ούτε τα "Ραγισμένα φτερά" έτυχε να τα ακούσω.
    Θα μου πεις με τέτοιο πλήθος προσφοράς πώς να γνωρίζεις για όλα!
    Η παρουσίασή σου είναι πλούσια και καλαίσθητη!!!
    Καλό σου απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα, Γλαύκη μου!

      Τα “Ραγισμένα Φτερά”... ήταν ευτυχής συγκυρία που τα παρακολούθησα στην παλιά, καλή ΕΤ —αλλιώς, ούτε που θα γνώριζα, ίσως την ταινία. Και το λέω επειδή, επτά χρόνια μετά, δεν έχει τύχει να γίνει λόγος γι' αυτήν...

      Χαίρομαι που συμπίπτουν πολλές επιλογές μας, όπως και με άλλων φίλωνॱ ακόμη κι αν οι “δεκάδες” μας διαφέρουν ως προς τις ταινίες ή τα πρόσωπα, συγκλίνουν στην ουσία τους!

      Σ' ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  14. ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ CINEFIL: ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ
    Ρούλα μου στη διάθεσή σου συγκεντρωτικά τα αποτελέσματα του καλέσματος του CINEFIL
    Καλό σου βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύγε, Γιάννη!
      Από εκεί έρχομαι! ツ

      Καλό βράδυ να έχεις κι εσύ!

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: